 |
 |
 |
|
|
|
Vandaag gaan we naar het grootste aquarium ter wereld, het Osaka aquarium. We staan om half acht op, dan hebben we ruim de tijd voor een ontbijtje en douchen. Om negen uur zijn we verzameld in de lobby van het hotel en lopen naar de bushalte en pakken de bus naar Umeda station. Daar kopen we daar een metro dagticket.
We nemen de metro en moeten een paar keren overstappen voor we bij het aquarium komen.
Bezoekers gaan met de roltrap naar de achtste etageen passeren de Aqua Gate, een tunneltank met verschillende tropische vissen. Het doorloopaquarium toont het zeeleven in verschillende habitats, bestaande uit 27 tanks in 16 hoofdtentoonstellingen met een totaal volume van 10.941 ton water. De habitats komen uit het Ring of Fire, het gehele kustgebied rond de stille oceaan. De grootste tank, in het midden van het gebouw, is de Stille Oceaan, die 9 meter diep is en 5.400 kubieke meter water bevat en een verscheidenheid aan vissen, waaronder Indiase makreel, blauwvintonijn uit de Stille Oceaan , rifmantaroggen , geschulpte hamerhaaien en twee walvishaaien. Vooral het houden van de walvishaaien is een prestatie van formaat aangezien deze dieren leven van grote hoeveelheden krill, piepkleine kreeftjes die in het water zwemmen. Ook de grote Manta roggen in het aquarium leven van deze krill. De gigantische Mola Mola heeft weer een ander dieet: Die leeft uitsluitend van kwallen.
Bij de ingang van het terrein staat deze Lego-giraffe.
En je kan in het reuzenrad.
Om te voorkomen dat het in de gangen en zalen van het aquarium te druk wordt
krijg je bij het kopen van het toegangskaarte voor het aquarium een tijdslot
toegewezen wanneer je naar binnen mag.
Er is voldoende vertier georganiseerd om het wachten te bekorten.
We kopen een kaartje en horen dat we in het tijdslot van 11:00-11:15 naar binnen mogen. Mooi, dat geeft ons nog even een half uurtje de tijd om het winkelcentrum in te gaan voor een hapje eten. Daar aangekomen staan er een heleboel mensen te wachten voor de dichte deur. Wat is er aan de hand? Storing in de deur of zo? Nee hoor, het winkelcentrum gaat pas om half elf open. Als de deuren open gaan lopen we naar binnen en gaan op zoek naar een bakker of zo. Beneden in het midden heb je een heleboel fastfood restaurants. De helft Japans, de andere helft amerikaans georienteerd Subway, KFC. Geen McKlef maar een Wendy's. We lopen de bovenste etage door maar daar zijn alleen maar non-food zaken. Okee dan toch maar eens beneden kijken. Een soort poffetjes ... nee. Een grote bowl ramen of rijst ... nee. Bak popcorn .... nee. Een belegd stokbrood tussen het tosti-ijzer bij Subway ... nee. Een spicy kipburger bij Wendy's ... hm nou ja bij gebrek aan beter.
Bij deze Wendy's moet je zoals wel meer zaken in Japan bij de automaat je bestelling invoeren en dan met het bonnetje naar de takeout. Het invoeren van de twee spicy kipburgers ging wel, maar het malle ding reageerde niet op de 'confirm'. Nogmaals drukken, niks. Geld invoeren? Nope. Wichtje-weet-niets achter de take vragen? Die haalt de schouders op. Okee dan maar een ferme tik op het scherm op 'confirm', waarbij het scherm duidelijk naar binnen boog, en jawel we kunnen verder met de bestelling. Is vast nieuwigheid. Geld er in, bon er uit en kipburger ophalen. Voordeel als die zaak net open is: De burger is nog warm, en de sla koud in plaats van andersom.
Als we ons fastfood achter de kiezen hebben lopen we naar het plein van het aquarium en gaan naar de afgesproken plek bij de rode krab. We lopen gezamelijk naar de ingang en kunnen vlot doorlopen.
Nadat iedereen het aquarium heeft verlaten gaan Maria, Bert, Berend, Wil en
Marcel naar de wijk Dotonbori. De geschiedenis van deze wijk gaat terug tot
1612, en is bekend vanwege de vele restaurantjes en het bruisende uitgaansleven.
Wij gaan op zoek naar een restaurant zoeken waar ze Okonomoyaki serveren. Dat
is een soort van pannekoek 1gemaakt van beslag, ei en kool geganrneerd met diverse
ingredienten. Vooral populair in Osaka en Hiroshima.
Bijzonder in deze wijk is het spinneweb aan electriciteitsdraden boven de smalle straatjes.
De eerste adressen die we aandoen zijn nog gesloten, dus we zoeken verder.
Uiteindelijk vinden we een tent die open is, en die ook nog plaats voor ons heeft. We moeten alleen even buiten wachten want de tafel moet nog schoon gemaakt worden. Ondertussen bekijken we de menukaart.
Na een paar minuten worden we geroepen en volgen de serveerster een smalle trap op naar boven.
Daar treffen we een aantal alkoven aan waar we kunnen gaan zitten. We moeten
onze schoenen uit doen voordat we er in klimmen, en gelukkig kunnen we normaal
zitten want onder de tafel is ruimte.
Als je prive wil zijn dan kun je de deurtjes van de alkoof dicht doen.
We maken onze keuze en geven onze bestelling door.
Na enige tijd worden onze 'pannekoeken' op een hete gietijzeren pan geserveerd. Het is heel grappig om te zien dat het schaafsel van de garnering door de hitte heen en weer wappert en lijkt te leven.
Na deze verukkelijke lunch gaan wij verder de uitgaanswijk Dotonbori bekijken.
Overal is er wel wat te eten te halen, en over zitten/staan/hangen mensen te lunchen.
En dan mag het nog zo druk zijn, niemand loopt tegen je aan. Er wordt niet geduwd of gedrongen.
Hier wordt het zeer hoogwaardige 'Kobe Beef' verkocht.
We lopen langs het kanaal weer terug naar het metro station.
Door het kanaal varen regelmatig rondvaartboten.
Bij een van de gebouwen is een soort-van-reuzenrad ingebouwd.
We stappen in de metro naar het Umeda Sky Building. De omgeving is één grote bouwplaats dus we lopen tussen de hekken door naar het gebouw. Van de buitenkant is het zondermeer een indrukwekkend gebouw. Het zijn in feite twee kantoorgebouwen die op de top verbonden zijn door een soort 'dak', het observatorium, waardoor je een soort van rechtopstaande rechthoek krijgt. De twee torens zijn halverwege verbonden met een loopbrug. en aan de top lopen twee roltrappen van de ene naar de andere toren en komen uit in het observatorium helemaal bovenin. Deze roltrappen noemen ze hier de 'Sky escalators'.
Om in het observatorium te komen moet je met de roltrap naar de derde etage gaan (tweede etage voor ons aangezien ze in Japan de begane grond de 1e etage noemen), en daar staat een rij van wachtenden voor de lift naar de 35e etage waar je de 'Sky escalator' kan nemen naar het observatorium.
De lift naar de 39e etage
En de 'Sky escalators naar het observatorium.
De Sky Escalators vanaf de bovenkant.
Boven aangekomen heb je vrij uitzicht rondom en naar beneden in het midden van het gebouw. Als je naar het open 'upper deck' wil gaan dan mag je 1500 yen per persoon aftikken, dus dat vinden wij niet nodig.
In een vitrine staat een model van het Umeda Sky Building
In de souvenirwinkel kan je een Lego nanoblocks bouwdozen kopen.
Even spelen met de zoom van de camera. :)
Na rondgekeken en fotos gemaakt te hebben nemen willen we naar beneden gaan met de 'Sky escalator' maar die blijkt vanwege de drukte gesloten te zijn. Dan nemen we maar een van de reguliere liften. Ook goed.
De bedoeling is om naar de bushalte aan het begin van de brug te lopen en dan de bus te nemen tot de wijk Juso vlak over de brug. Op de een of andere manier gaan we niet in de richting die Google aangeeft en komen dus uit bij het JR station Osaka Umeda uit, terwijl we óf Umeda station van de Hankyu Kyoto Line moeten hebben, óf de bushalte van 43, 92 of 93. Uiteindelijk komen we uit bij de juiste bushalte. Er blijken diverse bussen van een andere lijn langs te komen, of ze zijn buiten dienst. We overwegen een aantal keer om naar het Umeda station van de Hankyu Kyoto Line te lopen want dat ligt maar honderd meter terug. Uiteindelijk komt er een bus van lijn 42 aan, ook goed! Snel instappen.
In Juso aangekomen lopen we nog even langs de supermarkt voor wat youghurtjes etc. en gaan naar onze hotelkamer. De koffers moeten weer met de Takkyubin, dus we maken de koffers en rugzakken klaar voor de reis. We lezen nog wat en werken wat aan het reisverslag totdat het tijd wordt om de koffers naar beneden te brengen. Daarna snel de mand in want het was een vermoeiende dag.
|
|
|